وقتی که مُرد - وقتی که می مُرد – تنها، نگاه کردیم - تنها، نگاه می کردیم – آن زنده یاد، شادروان، زنده رود، وقتی که زنده بود خورشید و آسمان و زمین خرچنگ ها، چنارهای کهنسال صد شهر، صد هزار آبادی، با ما (اکنون فقیرترین وارثان خاک) تاریک و خشک و مرده نبودند آنها هنوز، از جهل و ظلم جانشین خداوند، چندین عمیق، زخم خورده نبودند *** فراش های قبله عالم با دستخط همایونی در باغ فین، هنوز رگ می زنند

درون ها تیره شد باشد که از غیب چراغی برکند خلوت نشینی چندی پیش به مناسبتی این بیت حافظ خوانده شد و مثل پلنگی که ناگهان از کمینگاه بر سر شکارش فرود می آید، عجیب به دلم نشست، مثل سنگریزه ای که سطح ساکت و ساکن برکه را پر می کند از بی نهایت دایره مواج : انسان خلوت نشین با کناره گرفتن از برون و رفتن به درون و استمداد از نور غیب (که نهان جهان است و درون آن) چراغی روشن می کند که روشنی بخش درون های تیره خواهد بود : سفری از درون به درون. و باز خارخار پرسشی نافرجام : در این روزگار که درون ها آنچنان تیره شده که سیاهی آن همه جا را گرفته، مجالی برای خلوت نشینی و خلوت نشینان باقی مانده است؟

پیران خردمند گفته اند مثل این جهان دیدنی به جهان نادیدنی همچون کوه یخی است در میان اقیانوس که با همه بزرگی، در جنب عظمت آن بیش از پر کاهی نیست، و به حقیقت، کوه یخ چیزی جز اقیانوس نیست الا اینکه انجماد و سختی گرفته و هردم دستخوش امواج آن است و از او درجنبش و سکون است و از او زندگی پذیرد و از او آمده و به او باز می رود. و شگفتا آدمی که دو جهان در او نگنجد و از آن اقیانوس عظیم تر است، چگونه در غم یک ذره از آن کوه یخ روز را به شب می رساند و پیوسته روزگار به غفلت می گذارد؟!

نخستین روز فروردین را به نام بزرگ آفریننده اینهمه زیبایی و شکوه آغاز می کنم. درختان بیدار شده اند و صدای جنبش آرام شیره گیاه را میتوان شنید. معجزه زندگی در حال روی دادن است و انفجار حیات، در هر شاخ و برگ و جوانه ای بیداد می کند. باری، خانه تکانی در نوروز، برای من همیشه یادآور پالایش و پیرایش است، اما نه هر زدایشی و پردازشی. سبک سازی زندگی به معنی فرونهادن بارهای ضروری نیست و تشخیص ضروری از ناضرور کار خرد است. در وجود ما انسانها همواره دو مولفه ضرورت و اختیار یا نظم و آزادی با یکدیگر در کشش و کوششند و هریک می کوشد تا دیگری را به فرمان خویش درآورد. این دو مولفه اساسی که ریشه در نخستین دوگان اصل

امروز، روز اول اردیبهشت ماه جلالی است و در این روز چه سخنی بهتر از ستایش سعدی؟ اما ستودن سعدی را زبانی چون زبان سعدی باید، که طبع سحارش چشمه جوشان است و کلام دلفریبش با معجزه پهلو می زند : بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس حد همین است سخندانی و زیبایی را باری سخن درباره سعدی بسیار گفته اند و شنیدیم و خوانده ایم و جای آن دارد، اما گمان می کنم روز بزرگداشت این شاعر جهانی، فرصت خوبی باشد برای تفرجی هرچند کوتاه در گلستان و بوستان و دیگر شاهکارهای این اندیشمند ارجمند، که هرکدام شیرینی خاص خود را دارند. در اینجا از باب نمونه بخشی از قصیده زیبایی را می آورم که در ستایش علاء الدین عطاملک جوینی صاحب دیو

نخستین مطلبی که در این وبلاگ نوشتم در پایان و در پایینش آمده : «نوشته شده در سه شنبه دوم خرداد ۱۳۸۵ساعت 8:37 » و امروز هم که درست یازده سال از آن روز می گذرد چرخ فلک چنان گردیده که باز دوم خرداد به سه شنبه افتاده است! اکنون به یاد آن روزها و همچنین در سالگرد بیست سالگی دوم خرداد هفتاد وشش و با گوشه چشمی به رویدادهای این روزها و انتخابات ریاست جمهوری و حال و هوای آن، که چیزی به آن روزها می ماند، بر آن شدم تا چند سطری در باب کاستی ها و زیانهای دموکراسی، این متاع نسبتا مدرن، بنویسم و آنچه را که در این ایام بوقلمون در سر می پرودم به زبان و بیان آورم تا با خود بگویم که پناه بردن از دیو خودکامگی به